Voor informatie kunt u mailen naar:

info@ack.vu.nl

 

 

 

Presentaties

 

Carlo Schuengel: Ontwikkeling met beperkingen vraagt juist om een veilige basis

“With a little help from my friends” moet voor kinderen en volwassenen met beperkingen worden uitgebreid met “and from my parents and professional caregivers”. Naast alle materiele voorzieningen, hulpmiddelen en methodische interventies is het de zorg om en voor elkaar die gehandicaptenzorg zo zinvol maakt. Gehechtheid vormt een uiterst belangrijk facet van die zorg, maar was tot voor kort in de wetenschappelijke wereld van de gehandicaptenzorg een non-issue. Daar is verandering in gekomen, en in deze bijdrage wordt dieper ingegaan op wat wetenschappelijk onderzoek naar gehechtheid bij mensen met beperkingen heeft opgeleverd en nog kan gaan opleveren. Het ondersteunen van ouders en professionals in hun zorg om mensen met beperkingen levert soms opmerkelijke resultaten op.

                  

Cees Janssen: Beperkt en chronisch in paniek?  “Doe even normaal, zeg!”

Gedragsproblemen bij mensen met een verstandelijke beperking kunnen worden verklaard door chronische stress. Chronische stress is ook fnuikend voor het adequaat functioneren van het cognitieve systeem. Het systematisch aanleren van adaptief gedrag kan dan nooit de eerste stap zijn naar verbetering. Een pleidooi voor een zorgsysteem waarin ‘GEHECHTHEID’ met hoofdletters wordt beleden: “Doe jij vet lekker zelf even normaal, ja”.

 

Paula Sterkenburg: Sprake van een vastgelopen situatie….. wat nu?

De begeleiding van kinderen met een ernstig meervoudige beperking kan bij ernstige en hardnekkige gedragsproblemen, volledig vastlopen. Deze cliënten zijn niet gevoelig voor sociale beloning. Het is dan ook niet mogelijk om met behulp van de reguliere gedragstherapieën nieuw gewenst gedrag aan te leren. Verstoorde gehechtheid kan aan deze ernstige problematiek ten grondslag liggen. Voor het behandelen van deze cliënten is een integratieve behandeling, gehechtheidstherapie met aansluitend gedragstherapie, ontwikkeld. Deze methodiek: de theorie en de praktische toepassing ervan, wordt uiteengezet.

 

Joop Stolk geridderd

Dr. Joop Stolk, in april gepensioneerd als universitair hoofddocent bij de afdeling orthopedagogiek, is bij de jaarlijkse lintjesregen onderscheiden als ridder in de orde van Oranje-Nassau. Naast de betrokkenheid als wetenschapper bij ouders en kinderen met verstandelijke beperkingen, is de onderscheiding met name verleend voor zijn bijzondere verdiensten ten aanzien van de ondersteunen van kinderen met beperkingen in Zuid-Afrika (samen met Paula Sterkenburg) en zijn vrijwilligerswerk op het terrein van Christelijke opvoeding en het verzorgen van talloze publikaties voor ouders. Joop heeft in april afscheid genomen van de faculteit met een wetenschappelijk symposium, dat druk bezocht werd door vele oud-studenten.

 

 

Bij het beeldmerk

"De geboorte van een kind met een ernstige, meervoudige handicap plaatst ouders onder grote druk. De zin van het leven van het kind en de zin van de zorg voor dit kind staan niet op voorhand vast. Ouders worden meegezogen in een draaikolk van tegenstrijdige gevoelens en gedachten.

Mede dankzij de hulp van anderen vinden ouders, met vallen en opstaan, hun weg in een doolhof van licht en schaduw. Door al zijn handicaps heen, krijgen zij hun kind in het vizier: ondanks alles hùn kind.

Op geheel eigen wijze wordt deze ervaring van ouders gedeeld door groepsleiders. Zorgen voor bewoners met een ernstige, meervoudige handicap is orde scheppen in de chaos en scherp stellen op menselijke mogelijkheden"

Uit: Licht en schaduw (1998), J Stolk & H. Kars.

 

© Copyright ACK, gewijzigd op 08 mei 2007
 Designed by Regina